Patiënten hebben vaak beperkingen in activiteiten en/of participatieproblemen en doen een beroep op de ziektewet voor nekklachten, hoewel dit minder vaak het geval is dan voor lage rugpijn.

De prevalentie van nekklachten is tussen de 10% en 15%. De puntprevalentie in Nederland in absolute cijfers, berekend in het jaar 2000, telt 594.200 mannen en 1.013.700 vrouwen die bekend zijn met chronische nekklachten. De verwachting is dat het aantal personen met nek- en rugklachten met 6,7% zal toenemen tussen 2005 en 2025 op basis van demografische ontwikkelingen. De totale kosten voor nekpijn in Nederland in 1996 bedroegen ongeveer 668 miljoen Euro.

Paramedische zorg (waaronder ergotherapie, fysiotherapie, oefentherapie Cesar en oefentherapie Mensendieck) was de grootste proportie van de directe kosten (84%). Nekpijn is dan ook een belangrijk economisch probleem. De oorzaken van nekpijn zijn ondermeer traumata (in het bijzonder verkeersongevallen), infecties, tumoren, aangeboren afwijkingen en ontstekingen. Veelal kan er geen onderliggende oorzaak worden vastgesteld en wordt de nekpijn aangemerkt als ‘aspecifieke nekpijn’. De huisarts zal bij acute nekpijn meestal een afwachtend beleid hanteren, eventueel ondersteund door medicatie. In het onderzoek van Vos werd aangegeven dat 51% van de patiënten werd doorverwezen naar fysiotherapie of manuele therapie.

Indien de klachten langer bestaan (meer dan zes maanden) bleek dat de gemiddelde ernst van de nekpijn vrij stabiel bleef. Het is klinisch en economisch relevant te zorgen dat patiënten niet in deze chronische fase terechtkomen.